Mag ik je een knuffel geven?

Bertine Pruim - Landstede

“Mag ik je een knuffel geven?” vraag ik aan mijn leerling Sven. Een lange slungelige jongen staat tussen zijn moeder en zijn zusje. Ik geef hem een knuffel en condoleer hem. Enkele dagen daarvoor kregen wij te horen dat zijn vader, na een heftig ziekbed, is overleden.

Sven is het tegenbeeld van wat ik zelf ben. Mijn school carrière ben ik probleemloos doorgekomen. Het was mogelijk om mij te concentreren op school omdat alles om mij heen geregeld en veilig was.

Sommige mensen hebben minder geluk in hun leven. Sven is daar een voorbeeld van. Enkele jaren geleden kreeg zijn moeder een hersenbloeding waar zij nog steeds de gevolgen van ondervindt. Zijn zusje is psychisch instabiel. In een gesloten inrichting in het midden van het land haalde hij enkele certificaten. Op basis daarvan is hij toegelaten op het MBO op niveau 2. Drieëntwintig jaar.

“Mevrouw, kan ik even met u praten?” vraagt Sven mij een week of drie na de begrafenis van zijn vader. “Natuurlijk jongen, ga zitten”. “Ik wil mijn opleiding versneld doen.” Hardop vraag ik mij af waarom. Ondanks het overlijden van zijn vader pakt hij het leven, voor zover het gaat, weer op. Het kost hem zichtbaar moeite. Sven mist zijn vader als stabiele factor in zijn leven. Hij deed al veel alleen in zijn leven, maar nu moet het echt. Sterker nog, hij heeft de indirecte zorg voor zijn moeder en zusje erbij.

Vrijdagmorgen, ik geef les aan de klas van Sven. Iedereen gaat zelfstandig aan het werk. Naast mij hoor ik enorm gevloek. Ik kijk naast mij. Sven kijkt strak naar zijn computer. Het hangt erom of hij zal gaan exploderen. Ik leg mijn hand op de schouder van hem. “Ja, ja, sorry mevrouw” zegt hij. Ik geef hem een glimlach. Aan het einde van de les vraag ik wat er was. “Ik overzag het niet meer, het is soms zo’n chaos in mijn hoofd. “Ik vraag hem wat hij de volgende keer het beste kan doen om dit gevloek en gescheld te voorkomen. Sven weet wel dat hij hulp moet vragen, maar wil het zo graag zelf kunnen.

Een ieder die dit leest zal Sven het aller beste gunnen. Maar geldt dit ook wanneer u weet dat Sven over zijn hele lijf tatoeages heeft? En geldt dit ook als u weet dat Sven geregeld drugs gebruikt? En zou dit ook gelden wanneer u weet dat Sven enkele jaren in een gesloten inrichting heeft gezeten vanwege ernstige gedragsproblematiek? Of als u weet dat Sven vroeger blind van woede alles kort en klein kon slaan?

Sven kost ons team veel tijd en geduld. Meer dan wij formeel kunnen leveren. Werken met jongeren als Sven is werken met je hart en gedeeltelijk vanuit vrijwilligheid. Maar potverdikkie wat houd ik van deze gasten en wat zijn zij het waard. Wat een verhalen dragen zij mee en wat kunnen zij mij inspireren. En wat maken zij mij gelukkig wanneer ik ze zie lachen.

Binnen onze opleiding hebben wij niet één Sven, onze klassen zitten er vol mee. Studenten die niet binnen het huidige schoolse systeem kunnen functioneren. Ons rendement is dubbel rood want, nee, niet iedereen redt het tot aan het diploma. Wij vinden dat elke student die zijn diploma in ontvangst mag nemen een rendement van 100% is. Omdat deze student het 100% waard is. Laten we het hebben over deze individuele successen in plaats van de focus te leggen op wat er beter zou moeten. Niet alleen Sven, maar ook de maatschappij is erbij gebaat als jongeren als Sven hun diploma halen en daarmee een kans maken op de arbeidsmarkt.

Wanneer jij je diploma haalt, Sven, dan vraag ik je niet meer of ik je een knuffel mag geven. Je krijgt van mij een dikke kus, omdat ik dan onwijs trots op je ben! En ik weet zeker dat jouw vader dat ook zal zijn.