Coaching; niet voor softies

29 januari 2009
Coaching; niet voor softies
 

Wat hebben managers, politici en profsporters met elkaar gemeen? Ze hebben tegenwoordig allemaal een persoonlijke coach die ze moet begeleiden als een ervaren berggids. Maar rendeert coaching ook?

 
De huidige crises in de financiële sector en de reële economie laten weer eens zien hoe dynamisch de arbeidsmarkt moet functioneren. De ontslagen werknemers zullen op zoek moeten naar een andere professionele bezigheid die, naar het zich laat aanzien, moeilijker te vinden is in dezelfde branche. Tel de enorme ontwikkeling in de technologie op bij de verdergaande migratie van wereldburgers en het plaatje is compleet.
Bazen en collega's komen en gaan, producten evolueren, technieken verrassen, procedures veranderen
Dirk Schippers werkt als coach/docent op een roc. 'Ik had steeds mijn bedenkingen bij de nieuwe rol die wij met CGO moeten gaan oppakken. Ik ben er niet voor opgeleid en toch wordt het van mij verwacht. Op deze manier leren ze helemaal niets meer, was mijn stellige overtuiging. Maar als je eerlijk bent en kijkt naar het rendement van het leerproces bij frontaal klassikaal lesgeven of zelfstandige werkuren in het OLC, dan moet ik constateren dat ik vooral zelf hard aan het werk ben en niet de leerling. Hoe draai je dat nou om? Als je de studenten opdrachten geeft om zelfstandig opgaven te maken, komt er ook niets van terecht. Wat ze doen blijft niet hangen om over de kwaliteit en diepgang nog maar te zwijgen.'
 
Dirk werkt inmiddels met een op CGO gerichte onderwijsmethode. 'Ik zocht naar aanknopingspunten die mij konden helpen om het onderwijs weer beter te krijgen. Tijdens een implementatietraining van een adviseur werd het begrip 'coaching' als succesbepalende factor beschouwd van het hedendaags competentiegericht onderwijs. Jezelf een coachende houding eigen maken, de studenten uitdagen en inspireren. Het leek mij een haast onoverkomelijke opdracht, maar gaandeweg merk je wel dat er een verandering optreedt in het gedrag van mijn studenten.'
 
Draait coaching dan puur om gezond verstand? Niet echt, maar iedereen kan het wel leren. Sommige docenten zullen van nature uit hun coachende vaardigheden sneller ontdekken en toepassen dan anderen. Ook de tijd die je in coaching kunt steken, is zeer wisselend. Soms is wel een half uur nodig, maar al te vaak volstaan enkele minuten feedback op vertoond competent gedrag en hoe dat kan worden verbeterd. Procesbegeleiding is dus veel effectiever en efficiënter dan achteraf alle eindproducten tegelijk beoordelen.
 
Coaching is dus niet voor softies. In een coachingsgesprek wordt behoorlijk wat uitgedaagd en geconfronteerd, wel steeds vanuit betrokkenheid en afhankelijk van wat de student aankan. Een coachingsgesprek is ook niet vrijblijvend. Het leidt tot concrete werkafspraken en doelen. Coaching zet aan tot reflectie. Zelfreflectie nodigt uit om de veilige comfortzone te verlaten om iets bij te leren en te groeien
 
In veel bedrijven, theatergezelschappen, ziekenhuizen en overheidsinstellingen wordt het instrument coachen al langer ingezet als een van de middelen om mensen beter te laten presteren. Wordt coaching niet overhyped? Eerlijk gezegd denk ik dat niet. Coaching is slechts één vorm van leerbegeleiding, maar daar haar focus op het individuele ligt vormt ze in onze samenleving anno 2009 wel een zeer effectief instrument.
 
Heeft u hulp nodig bij coaching en/of implementatie? Kijk voor meer informatie bij Edu'Assist.
 
Mike Nikkels, januari 2009